ეგვიპტური სახე-სიმბოლოები ქართულ მწერლობასა და ხელოვნებაში

ნაილე მიქელაძე; ჯემალ მიქელაძე

doi:10.61671/bsrcc.v3iI.10390

ავტორები

ნაილე მიქელაძე ფილოლოგიის დოქტორი; ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიკო ბერძენიშვილის ინსტიტუტის მთავარი მეცნიერი თანამშრომელი; საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის უნივერსიტეტის პროფესორი https://orcid.org/0009-0009-5458-5191
ჯემალ მიქელაძე ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიკო ბერძენიშვილის ინსტიტუტის მეცნიერი თანამშრომელი https://orcid.org/0009-0003-3730-6089

DOI:

https://doi.org/10.61671/bsrcc.v3iI.10390

საკვანძო სიტყვები:

სახე-სიმბოლო, ეგვიპტე, საქართველო, ვეფხვი, ჯიქი, ტრადიციები, მითები, სამოსი.

ანოტაცია

წარმოდგენილ თემაში საუბარია ვეფხვის სახე-სიმბოლოზე ქართულ მწერლობასა და ხელოვნებაში. ეგვიპტური ელემენტები ქართულ ხელოვნებაში ოდითგანვე ფართოდ იყო გამოყენებული, რომლებიც ასახავდა ამა თუ იმ კულტურის ისტორიას. კვლევათა მიხედვით, ვეფხვის სახე-სიმბოლო გვხვდება ეგვიპტურ, ბერძნულ, შუმერულ და სხვათა მწერლობასა და ხელოვნებაში. ამ სიმბოლოს საქართველოში ოდითგანვე განსაკუთრებული დატვირთვა ჰქონდა, როგორც წარმართულ, ასევე ქრისტიანულ რელიგიაში. არსებობს მრავალი საინტერესო დეტალი, რომლებიც ერთხელ კიდევ ხაზს უსვამს იმას, რომ ქართველებსა და ეგვიპტელებს შორის ოდითგანვე არსებობდა კავშირები, რომლებმაც გამოხატულება პოვა ქართულ კულტურაში. თუმცა აქვე ისიცაა აღსანიშნავი, რომ ვეფხვის სიმბოლოს უძველეს ქართულ რწმენა-წარმოდგენებში, ხალხურ სიტყვიერებაშიც ეძებნებოდა ფესვები.
ამდენად, ქართულ ეპოსს მრავლად მოეძებნება პარალელები მსოფლიო კულტურის ძეგლებში. იეროგლიფები, პირამიდები, ღმერთები, ფარაონები, სარკოფაგები, მათზე გამოსახული სურათები, სცენები ერთხელ კიდევ გვაახლოებს ეგვიპტური ცივილიზაციის უნიკალურობასთან. ყოველივე კი ცხადყოფს ქართულ-ეგვიპტური რეალიების უწყვეტ არსებობას.